داستان احمدی نژاد

در پاسخ به مطلب بهنود نوشتم

https://www.facebook.com/?sk=welcome#!/M.Behnoud

 

ناکامی به معنی مانعی که راه را به سوی هدف می بندد و آشفتگی یا خشم به خاطر عقب ماندن یا نا امیدی و شکست است. در این وضعیت واکنش های مختلفی روی میدهد. این واکنش ها ممکن است سازگارانه و مفید باشند و به فرد کمک کنند یا ممکن است ناسازگار باشند و به ضرر فرد تمام شوند.

به طور مثال یکی از مکانیزمهای دفاعی، انكار است. مادري پس از دريافت خبر كشته شدن پسرش در جنگ، مرگ پسرش را انكار كرده و باز بشقاب غذايش را سر ميزغذاخوري مي آورد و يا لباسهايش را مرتب ميكند. یا افراد مسن غالبا پير شدن خود را انكار كرده و ميگويند ما هنوز جوان هستيم. یا معتادان همواره اعتياد خود را انكار ميكنند. یا پسري كه دوست دختري ندارد ميگويد من به دخترها نيازي ندارم. یا هنگامي كه پزشك سرطان را در بيمارش تشخيص ميدهد، بيمار آن را نادرست پنداشته و سراغ پزشك ديگري ميرود.

فردی که یک موقعیت یا یک احساس درونی مانند یک بیماری را انکار می کند و به هیچ وجه آن را نمی پذیرد، به گونه ای که گویی آن بیماری اصلاً وجود ندارد، ممکن است به ضرر خود کارهایی را انجام دهد. به طور مثال اگر به او بگویند که مشکل قلبی دارد و او آن را نپذیرد، ممکن است دست به ورزش های سنگین بزند تا آن را انکار کند و احتمال دارد که خود را با خطر مرگ مواجه سازد، اما اگر فردی سرطان دارد و یا بیماری لاعلاجی که او نیز این مساله را انکارمی کند، ممکن است این انکار برای او فایده داشته باشد و دیگر درگیر هیجانات وعواطف مخرب مانند افسردگی و یاس و اضطراب و غیره نشود.

به هر روی، آدمی در برابر شرایطی که قطعاً همواره مطلوب وی نیست واکنش هایی نشان می دهد که غالباً از این واکنش ها آگاهی و هشیاری ندارد. مکانیزم های دفاعی ، موقعیت تنش زا را تغییر نمی دهند بلکه فقط شیوه ی دریافت یا اندیشیدن شخص را به آن عوض می کنند و لذا در اغلب موارد، عنصر خود فریبی در کار است. همه ما گه ‌گاه مکانیزم های دفاعی را به کار می بریم تا موقعیت تنش زا را حل و فصل کنیم ولی اگر زیاد از آن ها استفاده کنیم، غیر هنجار و بیمارگونه خواهد بود.

هر چه باشد، احمدی نژاد انکار نشدنی است. به قول شکسپیر، چه به من عشق بورزید و چه از من متنفر باشید، هر دو به نفع من است... اگر عاشق من باشید، همیشه در قلبتان هستم... اگر متنفر باشید، همیشه در ذهنتان.

قصه مجید

این مطلب را در پاسخ به مطلب مسعود بهنود نوشتم:

https://www.facebook.com/M.Behnoud

یه حاجی بود یه گربه داشت، گربه شو خیلی دوس می داش، حاجی یه روز گوشت خرید، گوشت ها رو رو تاقچه گذاشت، گربه اومد گوشت ها رو خورد، حاجی اومد گربه رو کشت، سر قبرش هم این رو نوشت... یه حاجی بود یه گربه داشت، گربه شو خیلی دوس می داش......

به رنجی که می بریم

در پاسخ به مطلب بهنود نوشتم:

http://behnoud-nightblog.blogspot.co.uk/2013/05/blog-post.html

این منظره زیبا، که بی شباهت به ییلاقات شمال ایران نیست، برای من بیدارکننده یک حس نوستالژیک است. این شاید از جنس همان احساسی است که با شنیدن نفیر نی یا صدای پای آب به شعرا دست می دهد. این حس از هر کجا که سرچشمه بگیرد انتهایش اما، به هر جهت، به یک نقطه می رسد.

می گویند تا هنگامی که باران ببارد، تا وقتی که تولد نوزادان همچنان نوید دهنده تداوم نسل بشر باشد، و تا زمانی که انسانها در مساجد، کلیسا ها و کنیسه ها نام خدا را بر زبان جاری سازند، می توان به انسان امیدوار بود. به اینها اضافه کنید: شوق زندگی در وجود بشر؛ مادری که فرزند کم توان ذهنی خود را روانه مدرسه می کند؛ بارقه ای از امید در چشم بستگان بیمار مرگ مغزی؛ کور سوی یک چراغ در تاریکی بیابان؛ چوپانی که به فکر زمستان گله است؛  چشمه ای در دوردست حتی اگر سرابی باشد بین صفا و مروه ...

مخلمباف، آوینی و حسینی

در پاسخ به بهنود نوشتم

http://behnoud-blog.blogspot.com/2013/04/blog-post.html

این تفاوت می تواند در حس نوشتن این مطلب باشد. من هم حس خواندن مطالب قبلی را در اینجا نداشتم. از جنس احساسی است که وقتی در خیابان یا کوچه با یکی دهن به دهن می شوم در پشیمانی بعد از آن به من دست می دهد. که چرا خودم را تا این حد پایین کشیدم. فقط به بهنود می گویم ناز قلمت. هر جور بنویسی، با هر کس و ناکس گلاویز شوی، هر چه شود ... باز هم خاطرت عزیز است.

باز هم برخاستن به موقع از سر میز

در پاسخ به مطلب بهنود نوشتم

http://behnoud-blog.blogspot.com/2013/02/blog-post.html

 

زمانی بود که بهترین تفنگسازان ایران حاج مصطفی و حسن و موسی نام داشتند. حسن و موسی با یکدیگر شریک بودند و هر کدام در قسمتی از کارهای تفنگسازی تخصص داشتند لذا تفنگهای ساخت آنها بهتر و دقیقتر از تفنگهای حاج مصطفی و سایرین بود.

 تفنگ ساخت حسن و موسی که اختصاراً تفنگ حسن موسی گفته می شد در هدف گیری مشهور بود که کمتر به خطا می رفت . باین جهت شکارچیان و تیراندازان غالباً تفنگ حسن موسی می خریدند و اطمینان داشتند که در موقع تیراندازی بالا و پایین نمی زند و دقیقاً به هدف اصابت می کند. از آنجایی که تفنگ حسن موسی مورد کمال اطمینان بود و شکارچیان با در دست داشتن این نوع تفنگ به موفقیتشان کاملا امیدوار بودند لذا چنانچه احیانا تفنگ حسن موسی هم در نشانه زنی به خطا می رفت موجب یاس و نومیدی تیرانداز و شکارچی می شد و دیگر دست و دلش به شکار نمی رفت و در پاسخ سئوال کنندگان می گفت : تفنگ حسن موسی هم نزد و معنی استعاره ای آن کنایه از این است که همه چیز تمام شد و در انجام مقصود راه چاره و علاج دیگری متصور نیست.

حالا داستان آقای هاشمی هم شده تفنگ حسن موسی. اگر این هم نشود که بشود کار کمی سخت خواهد شد!



به کدام گناه در زندانند؟

درپاسخ به مطلب مسعود بهنود نوشتم:

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2013/01/130128_l39_journalists_arrest_behnoud.shtml

...رفيقم نتوانست حرفش را ادامه بدهد. برف شد و راه افتاد طرف زمين. دنبال او، من و هزاران هزار ذره ي ديگر هم يكي پس

 از ديگري برف شديم و بر زمين باريديم.
وقتي توي دريا بودم، سنگين بودم. اما حالا سبك شده بودم. مثل پركاه پرواز مي كردم. سرما را هم نمي فهميدم. سرما جزو بدن من شده بود. رقص مي كرديم و پايين مي آمديم.
وقتي به زمين نزديك شدم، ديدم دارم به شهر تبريز مي افتم. از درياي خزر چقدر دور شده بودم!
از آن بالا مي ديدم كه بچه اي دارد سگي را با دگنك مي زند و سگ زوزه مي كشد. ديدم اگر همينجوري بروم يكراست خواهم افتاد روي سر چنين بچه اي، از باد خواهش كردم كه مرا نجات بدهد و جاي ديگري ببرد. باد خواهشم را قبول كرد. مرا برداشت و آورد اينجا. وقتي ديدم تو دستت را زير من گرفتي ازت خوشم آمد و...
***
در همين جا صداي دانه ي برف بريد. نگاه كردم ديدم آب شده است.
سرگذشت دانه برف - صمد بهرنگی

ایران ستیزی و آمریکاستیزی

در پاسخ به مطلب اکبر گنجی نوشتم:

http://news.gooya.com/politics/archives/2013/01/154506.php#more 

توماس مور، سیاستمدار انگلیسی معروف به "شهید اصلاحات" در آخرین اثرش "گفتگوی آسایش و رنج" نوشته است: "اگر می خواهیم نیکی به پیش رود همواره باید چیزی به خطر افتد." امیدوارم چیزی که برای نجات ایران به خطر می افتد یکپارچگی ایران نباشد. متأسفانه تاریخ نشان می دهد که اروپا و آمریکا برای رسیدن به آسایش، رنج جنگ داخلی را به تن خریدند.